Sufit + Lili | ANOTHER STORY | HER Docs

Sufit 41'
Średniometrażowy film dyplomowy z 1962 roku, zrealizowany przez Verę Chytilovą podczas studiów reżyserskich w praskiej szkole filmowej FAMU. Chytilová powraca w nim do znanego sobie świata modelingu, w którym sama przez krótki czas pracowała. Bohaterką filmu jest Marta, która wydaje się zadowolona ze swojego życia. Przypadkowe spotkanie z byłym kolegą ze studiów medycznych, z których Marta zrezygnowała, ujawnia jednak metaforyczny „sufit”, ograniczający wygodne i udane życie młodej kobiety. Głównym tematem filmu jest jeden z ulubionych motywów Chytilovej: emancypacja. W wielu filmach reżyserki bohaterki, często bezskutecznie, próbują wyrwać się z egzystencjalnych schematów i narzuconych ról.
Ten utrzymany w dokumentalnym stylu film pokazuje również kilka przyszłych gwiazd czechosłowackiej Nowej Fali, w tym studentów FAMU Jiříego Menzla i Miloša Formana.

A medium-length 1962 student graduation film made during Věra Chytilová’s time studying film directing at Prague’s FAMU academy. It sees Chytilová return to the familiar world of modelling, having herself briefly worked in this profession. The protagonist of the story is Marta, who works as a mannequin and appears to be contented. But a chance meeting with a former medical student colleague – Marta having dropped out of the course – exposes a figurative “ceiling” which boxes in the young woman’s comfortable and successful existence. To a certain extent, the character of Marta mirrors the reality of the woman portraying her, a non professional actress Marta Kaňkovská. But the story is chiefly a fictional one, and its primary focus is Chytilová’s favourite theme, namely emancipation. For many of the female characters in Chytilová’s films battle, often in vain, to extricate themselves from an existential stereotype. This documentary-style film also features a number of future celebrities of the Czechoslovak New Wave film scene, including fellow FAMU students Jiří Menzel and Miloš Forman. (Source: DAFilms)

Lili 12'
W studiu telewizyjnym dziewczyna o imieniu Lili zostaje poproszona o odegranie roli tak zwanej „China Girl”. China Girls, obecne w historii kina od lat 20. XX wieku, to kobiety o kaukaskim kolorze skóry, filmowane obok tablicy kolorystycznej w celu kalibracji kolorów filmu. Nie muszą zapamiętywać dialogów ani wcielać się w żadną postać. Wystarczy, że mają nieskazitelnie białą cerę. Ich skóra – biała jak porcelana – służy jako punkt odniesienia przy korekcji kolorów obrazu z kamery i podczas kopiowania filmu, ostatecznie wykluczając osoby o innym kolorze skóry, które nie wpisują się w tę niejawną normę.
Lili opowiada historię jednej z tych „China Girls”, wykorzystując materiały archiwalne, found footage i nagrania dokumentalne, a jednocześnie poddaje krytycznej refleksji tradycję „China Girls”, osadzając ją w kontekście społeczeństwa, które – jak zauważa antropolog Michael Taussig – przejawia charakterystyczny dla siebie lęk i nieufność wobec koloru.

In a TV studio a girl named Lili is asked to serve as a so-called China Girl. China Girls, used in cinema history since the 1920’s, are women with Caucasian skin who are filmed alongside a colour-chart in order to adjust the colours of the film. They have no dialogues to memorize or characters to impersonate. All they have to do, is have an impeccable white complexion. Their skin – white as porcelain – is used as a reference for the colour grading of camera and printing, ultimately excluding people of colour who do not conform to this implicit norm. Lili tells the story of one of these China Girls through archival material, found footage and documentary recordings, and questions the tradition of China Girls contextualized in a society, which, according to anthropologist Michael Taussig exemplifies chromophobic uneasiness with color.