Służący

Nadchodzi nowy porządek

„Służący” Josepha Loseya to precyzyjnie skonstruowany thriller psychologiczny. Zaczyna się jak kameralny portret luksusowego londyńskiego życia: młody, bogaty mężczyzna zatrudnia osobistego kamerdynera, by uporządkować swoją codzienność. Z każdą kolejną sceną film odsłania coraz więcej dwuznaczności, a relacja między bohaterami stopniowo traci swoje oczywiste ramy.

Tony jest beztroski, czarujący i przyzwyczajony do wygodnego życia. Barrett – dyskretny, kompetentny i nienagannie uprzejmy. Ich relacja szybko przestaje być zwykłym układem między pracodawcą a pracownikiem. Sytuację komplikuje obecność narzeczonej Tony’ego, Susan, która nie kryje się ze swoim uprzedzeniem do Barretta.

„Służący” hipnotyzuje i konsekwentnie podkopuje poczucie pewności, pokazując, jak łatwo pozory mogą mylić.

Joseph Losey to jedna z najbardziej fascynujących, a dziś zaskakująco rzadko przywoływanych postaci brytyjskiego kina XX wieku. Amerykanin, który wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie stworzył swoje najważniejsze filmy takie, jak „Posłaniec”, czy „Wypadek”.

Film jest adaptacją powieści Robina Maughama, a scenariusz napisał wybitny dramatopisarz i późniejszy laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury Harold Pinter, co widać w gęstych dialogach i napięciach ukrytych między słowami. Jedną z najwyżej cenionych ról w swojej karierze stworzył tu ceniony aktor Dirk Bogarde. „Służący” został uhonorowany m.in. trzema nagrodami BAFTA i był nominowany do Złotego Lwa festiwalu w Wenecji. Do dziś pozostaje jednym z najbardziej niepokojących i bezkompromisowych filmów brytyjskiego kina lat 60.

Opinie o filmie:

Czerń i biel. Sługa i pan. Lód powierzchni i ogień emocji. Dirk Bogarde i James Fox w popisowym duecie aktorskim.
Michał Oleszczyk, SpoilerMaster

Kochacie „Saltburn”? Uważacie że „Parasite” to najważniejszy współczesny film? To proszę zróbcie sobie przysługę i obejrzyjcie „Służącego”. Bez filmu Loseya nie ma ani kina Fennell ani Bong Joon-ho. „Służący” to zarówno opowieść o walce klasowej, poruszające stadium utraty tożsamości, jak przypowieść o zgubnym wpływie pożądania. Wielkie kino.
Po Godzinach. Robert Ziębiński

Trudno byłoby wyobrazić sobie większy kontrast osobowości dwu artystów: ozdobna barkowość obrazów Loseya spotyka się z maksymalnie oszczędnym stylem narracji Pintera.
Andrzej Kołodyński „100 filmów angielskich”

Każdy element „Służącego”, od reżyserii po zdjęcia, scenariusz i grę aktorską, jest nienaganny.
Walter Chaw, rogerebert.com

To jest lepsze niż "Parasite"!
Piotr Czerkawski, krytyk, kurator Kina Kultura