Małgorzata, córka Łazarza

Uznawana za najwybitniejsze osiągnięcie czeskiej kinematografii, legendarna adaptacja awangardowej powieści Vladislava Vančury to monumentalne dzieło życia Františka Vláčila. Reżyser rezygnuje tutaj z tradycyjnej, czytelnej fabuły na rzecz eliptycznej, nielinearnej narracji impresyjnej, która pod względem poetyki i mistycyzmu budzi jednoznaczne skojarzenia z arcydziełami Andrieja Tarkowskiego czy Siergieja Paradżanowa.

Akcja filmu przenosi nas w realia XIII-wiecznych Czech – brutalnego świata, w którym nienawiść okazuje się żarliwsza od wiary, a nowe porządki religijne zaprowadza się mieczem, a nie krzyżem. W centrum krwawej wojny podjazdowej między zwaśnionymi klanami rozbójników staje tytułowa Małgorzata. Ta wrażliwa, niewinna dziewczyna pragnie odnaleźć schronienie w klasztorze, jednak w wyniku bezwzględnych zatargów swojego ojca zostaje porwana i uwięziona przez bandytów. Losy Małgorzaty stają się dla Vláčila pretekstem do głębokich, filozoficznych rozważań nad dualizmem ludzkiej natury. Poprzez pełne symboli i fantasmagorycznych wizji kadry, reżyser manifestuje swoją twórczą wolność, zderzając okrucieństwo, chciwość i żądzę władzy z czystością miłości w świecie pozbawionym litości.

Efektem jest hipnotyzujący, eksperymentalny dramat historyczny, w którym ascetyczne ujęcia natury, szeroki czarno-biały kadr oraz nowatorskie podejście do montażu i dźwięku tworzą poruszający traktat o zderzeniu chrześcijaństwa z pogaństwem.