Hiszpania to jeden z najpopularniejszych kierunków turystycznych. Zapraszamy więc w podróż na półwysep iberyjski, ale śladem kina. W ramach przeglądu Mayo Español pokażemy cztery współczesne hiszpańskie filmy.
Starając się ująć w jednym wszystko co najlepsze w dziełach z tego kraju, w zestawie można znaleźć chwile wytchnienia w słońcu i mrożące krew w żyłach thrillerowe emocje. Udamy się na prowincję i do miasta, do lasu i na pola.
„Siła ognia” Olivera Laxe to doceniona na festiwalach, oniryczna opowieść o galicyjskim podpalaczu. „Do granic” w reżyserii Alejandro Rojasa i Juana Sebastiána Vasqueza z kolei przedstawia lotnisko jako przestrzeń nadmiernej kontroli. „Bestie” Rodrigo Sorogoyena przypominają o tym, że demony siedzą także na odludziu. „Alcarràs” Carli Simon hołduje zaś rolniczym społecznościom i opowiada poruszającą historię o dojrzewaniu.
Harmonogram:
Osadzony wśród pejzaży hiszpańskiej Galicji film Laxe’a to przenikliwa, pulsująca podskórnym napięciem opowieść o potrzebie równowagi w świecie pełnym niebezpiecznych zmian. Zagrożonym ekosystemem okazuje się tu nie tylko przyroda, lecz także lokalna społeczność. Oto do leżącej na skraju świata, wyglądającej turystów wioski wraca Amador, który właśnie odsiedział wyrok za podpalenie. Reakcja najbliższych na jego powrót daleka jest jednak od radości. Niewypowiedziane konflikty tlą się i przybierają na sile z każdym dniem.
Diego i Elena chcą rozpocząć nowe życie w Stanach Zjednoczonych. Dopilnowali wszelkich formalności, jednak zostają zatrzymani na nowojorskim lotnisku. Prowadzone przez służby migracyjne przesłuchanie stawia pod znakiem zapytania nie tylko powody, dla których chcą zamieszkać w USA, ale także ich relację. Ile tak naprawdę wiedzą o sobie? Ile sekretów wytrzyma ich związek? Jak szybko można stracić zaufanie do najbliższej osoby? „Do granic” stawia niewygodne pytania, mnoży wątpliwości, zasiewa ziarno niepokoju i rozciąga wokół bohaterów misterną sieć podejrzeń.
Vincent (Denis Ménochet) i Olga (Marina Foïs) to spokojna francuska para, która osiedliła się w jednej z galicyjskich wiosek. Wiodą tam niespieszne życie, zajmując się uprawą warzyw oraz renowacją opuszczonych domów. Codzienna sielanka ma jednak też swoje mroczne strony. W tym trzymającym w napięciu thrillerze, którego akcja rozgrywa się na prowincji, krytycy doszukują się powinowactw z kinem Sama Peckinpaha czy Johna Boormana. Podobnie jak po niektórych ich filmach, tak i po seansie „Bestii” rodzi się pytanie, czy życie w dużym mieście nie jest aby bezpieczniejsze.
Alcarràs pełne jest intensywnych smaków i zapachów, które przywodzą na myśl choćby Tamte dni, tamte noce Luki Guadagnina i ma w sobie znaną z Lata 1993 (pamiętnego debiutu Carli Simón) autobiograficzną szczerość, ciepło i dyskretne poczucie humoru. W obu filmach umieszczenie w centrum dziecięcych bohaterów pozwoliło także na nadanie waloru niezwykłości pozornie błahym i codziennym wydarzeniom. Kameralne Alcarràs wykracza jednak poza ramy intymnego portretu rodziny i kieruje nasz wzrok również na palące problemy współczesności. Spokój prowincjonalnego świata zostaje tu bezpowrotnie zaburzony przez agresywne wtargnięcie postępu technologicznego. W obliczu tych wydarzeń bohaterowie muszą dokonać wyboru, który zaważy na ich dalszym losie. Co zwycięży: pragmatyzm, czy idealizm?