WTF Fest | Że życie ma sens

Jeden z pierwszych polskich filmów, w którym pojawił się rap
.

Osiedle Piastowskie w Zielonej Górze, koniec lat 90. Czas wielkich przemian i wielkich szans. Może pozornie? Grupa przyjaciół spod bloku znajduje sposób na szarzyznę transformacji – zafascynowani hitami wypożyczalni VHS realizują amatorskie sequele szlagierów lat 80., np. „Terminatora”. To produkcje amatorskie, ale robione z sercem i pasją na hollywoodzkim poziomie. O chłopakach robi się głośno – udzielają wywiadów lokalnym stacjom telewizyjnym. Chcą realizować coraz bardziej brawurowe projekty. I wtedy na scenę wchodzi on – chłopak z sąsiedztwa, który wciąga domorosłych filmowców w świat imprez techno, picia na umór, wielkich planów. I narkotyków. Okazuje się, że nie każdy z bohaterów będzie „wiedział, kiedy przestać”.

„Że życie ma sens” to produkcja grupy Sky Piastowskie, która zdefiniowała polskie kino niezależne. Film kultowy, wielokrotnie nagradzany i omawiany na studiach filmowych, z którego kipią lata 90. w całej swojej siermiędze i jaskrawej beznadziei. W chwili premiery narobił tyle szumu, że został wprowadzony do kin przez dystrybutora Best Film. Choć w zaledwie dziesięciu kopiach, wciąż ruch ten był ewenementem. Bo „Że życie ma sens” to film całkowicie amatorski, zrealizowany za kilka tysięcy złotych. Nie ma jednak w polskim kinie mocniejszego portretu ludzi, których życie łamią narkotyki.

Status filmu kultowego „Że życie ma sens” osiągnęło nie tylko dzięki tematyce, ale i wciąż cytowanym, naturalnym dialogom i muzyce. Na ścieżce dźwiękowej znalazły się m.in. kawałki formacji Kaliber 44. Choć od premiery minęło ponad 20 lat, losy Lipy, Vincenta, Pitera, Jacy, Jarka i Bono wciąż chwytają za serce. Grzegorz Lipiec – filmowy „Lipa” – i reżyser „Że życie ma sens” cztery lata po tym mocnym filmie zrealizował „Dzień, w którym umrę”.