Waleria i tydzień cudów

Film Jaromila Jireša rozwija się jak wizualny sen o dojrzewaniu – płynny, zmysłowy, podszyty niepokojem. Adaptując surrealistyczną powieść Vítězslava Nezvala, reżyser tworzy świat zawieszony między baśnią a gotyckim koszmarem, w którym dziecięca perspektywa stopniowo odsłania mroczniejsze oblicze dorosłości.

Tydzień z życia trzynastoletniej Walerii, rozpoczynający się wraz z pierwszą menstruacją, staje się serią zagadkowych spotkań i przemian. Znane twarze zmieniają role, granice między opieką a zagrożeniem ulegają zatarciu, a codzienność przechodzi w fantasmagoryczną wizję pełną wampirycznych figur i religijnych znaków. Ciało bohaterki staje się miejscem napięcia między niewinnością a pożądaniem, między młodością a światem, który próbuje ją nazwać i podporządkować. Jireš opowiada o inicjacji nie wprost, lecz poprzez obrazy i nastroje, budując filmowy poemat, w którym piękno nieustannie sąsiaduje z lękiem, a sacrum splata się z cielesnością.