Spotkanie na Atlantyku

Na pokładzie luksusowego statku pasażerskiego „Batory” spotykają się Polacy wracający z Ameryki do kraju. Każdy z nich płynie z życiowym bagażem, lżejszym lub cięższym. Kapitan statku, w wieku przedemerytalnym, cierpi na bezsenność i bóle głowy (Gustaw Lutkiewicz). Profesor geriatrii (Ignacy Gogolewski) stroni od swojej namiętnej żony (Teresa Budzisz-Krzyżanowska), zaniepokojony spotkaniem znajomego lekarza (Marek Walczewski).

„Spotkanie na Atlantyku” wydaje się późnym, luksusowym, kolorowym wariantem słynnego „Pociągu” z okresu szkoły polskiej. Jak mówi filmowy profesor: „Epoki się nie wybiera, do epoki się przystosowuje”. Pasażerowie Transatlantyku spotykają samotnego żeglarza z Norwegii, w pojedynkę pokonującego trasę przez ocean. Zadają mu pytanie: „Czy jest pan wolny?”, jak gdyby oni sami, Polacy byli skazania na zbiorowość.

Mężczyźni najwyraźniej mają wspólną, niewygodną dla profesora przeszłość. Samotna piosenkarka (Małgorzata Niemirska) jest adorowana przez lekkoducha. Ksiądz otacza opieką starego emigranta. W czasie wspólnych posiłków, spacerów, opalania pasażerowie obserwują się nawzajem i snują domysły na swój temat. Dla niektórych z nich będzie to ostatnia podróż w życiu. W finale każdy okaże się kimś innym, niż się wydawał sobie i innym na początku rejsu.

Dramat charakterów, zgodnie z określeniem gatunkowym autora filmu. Autorami scenariusza są Jerzy Kawalerowicz, mistrz dramatów psychologicznych i spektakularnych widowisk filmowych oraz Bolesław Michałek, krytyk filmowy i kierownik literacki zespołów filmowych X i TOR, scenarzysta filmów „Sprawa Gorgonowej” (1977) i „Łabędzi śpiew” (1988), prezydent FIPRESCI, ambasador Polski we Włoszech, zwany ambasadorem polskiego kina.