MDAG | Wiedźmy

Trzy młode Norweżki zakładają blackmetalowy zespół Witch Club Satan. Zanim się obejrzą, zaczynają grać na największych międzynarodowych festiwalach. Figura czarownicy – symbol przemocy i kontroli nad kobiecym ciałem splata osobiste doświadczenia z pamięcią zbiorową, tworząc transową opowieść o wstydzie, oporze i emancypacji. Narrację filmu budują rytuały, gesty, głos i cielesna obecność bohaterek. Film łączy sztuki wizualne, choreografię i pracę z głosem. Nikoline, Victoria i Johana zakładają zespół, mimo że żadna z nich tak naprawdę nie potrafi grać na instrumentach. To jednak nie ma znaczenia - chcą wykrzyczeć swój sprzeciw wobec patriarchatu. Kamera towarzyszy procesowi odzyskiwania sprawczości i kontroli nad własną narracją. Film nie opowiada historii w klasyczny sposób, lecz buduje przestrzeń, w której prywatne doświadczenie przechodzi w polityczny akt sprzeciwu.

A hybrid essay film on the border between documentary cinema, performance, and a feminist manifesto. Its starting point is the figure of the witch – a historically persecuted woman whose body, sexuality, and anger became objects of control. The director intertwines her own experiences with the collective memory of violence, crafting a story about shame, resistance, and the reclaiming of agency. The film’s narrative is built through rituals, gestures, voice, and the embodied presence of its protagonists. Performance becomes a tool of emancipation, and the camera bears witness to the process of reclaiming control over the narrative of the female body. Rather than telling a story in a classical sense, the film creates a trance-like space in which private experience transforms into a political act of resistance. The film draws inspiration from both historical witch trials and contemporary forms of control over female sexuality. The cinematography was created under conditions close to ritual. The film emerged as an extension of Maja Holand’s performative practice, combining visual arts, choreography, and voice work.