LGBT+ FF | Następny, proszę! (Dangling Carrot)

Następny, proszę! (Dangling Carrot)

Millenialsi chcieli miłości, autentyczności i wolności. Dostali aplikacje randkowe, relacje bez zobowiązań i niekończący się katalog twarzy pojawiających się i znikających za dotknięciem palca.

„Następny, proszę!” to bezkompromisowy portret pokolenia dryfującego między pragnieniem bliskości a kulturą hook-upów, w której wszystko jest dostępne, oprócz prawdziwej relacji.

Taylor, bezrobotny, trzeźwy gej mieszkający w Nowym Jorku, wpada w emocjonalny rollercoaster między dwoma mężczyznami, którzy potrafią poświęcić mu jedynie część swojej uwagi. W świecie, w którym cruising, otwarte relacje i wieczne „zobaczymy” stały się normą, próba znalezienia czegoś prawdziwego zaczyna niebezpiecznie balansować na granicy jego trzeźwości i poczucia własnej wartości.

Szczery do bólu, brutalnie zabawny i bardzo millenialski moralitet o randkowaniu w epoce aplikacji. Film, który zadaje niewygodne pytania: czy w świecie nieskończonych opcji prawdziwa bliskość i zaangażowanie są jakkolwiek realne i czy w ogóle jeszcze tego chcemy?

EN

Millennials wanted love, authenticity and freedom - what they got instead were dating apps, NSA relationships and a never-ending catalogue of faces, appearing and disappearing at the swipe of a finger.

’’Dangling Carrot” is an uncompromising portrait of a generation drifting between the longing for intimacy and a hook-up culture in which everything seems available - except a real relationship.

Taylor, an unemployed, sober gay man living in New York, finds himself on an emotional rollercoaster between two men who can offer him only fragments of attention. In a world where cruising, open relationships and the eternal ’’we’ll see” have become the norm, the search for something genuine begins to teeter dangerously on the edge of his sobriety and self-worth.

Painfully honest, brutally funny and unmistakably millennial - a moral tale about dating in the age of apps. A film that asks uncomfortable questions: in a world of endless options, are genuine intimacy and commitment still possible? And do we even want them anymore?