Dzień gniewu

Surowy pejzaż XVII-wiecznej protestanckiej społeczności staje się u Dreyera przestrzenią cichego dramatu rozgrywającego się między pożądaniem, winą a religijną surowością. Anne, młoda żona znacznie starszego pastora, żyje w cieniu jego autorytetu i pamięci o pierwszej żonie. Gdy rodzi się uczucie między nią a pasierbem, napięcia skrywane pod powierzchnią pobożnego porządku zaczynają prowadzić ku tragedii. Śmierć pastora uruchamia spiralę podejrzeń, w której oskarżenie o czary staje się narzędziem społecznego osądu i kontroli

Dreyer buduje film z długich, skupionych ujęć i ascetycznej kompozycji kadru, przywołujących malarską surowość północnoeuropejskiego baroku. W tej wyciszonej formie kryje się jednak opowieść o przemocy systemu, który tłumi indywidualne pragnienia w imię religijnej ortodoksji.